Gdy AI stanie się inteligentniejsza od nas — co dalej?
Polska wersja do czytania wykładu „When IT Become Smarter Than Us, What Happens Next?” autorstwa Mo Gawdata, wygłoszonego na Gladiator Summit II.
Przekład powstał na podstawie dostępnej tutaj niemieckiej wersji do czytania, opartej na pełnej angielskiej transkrypcji. W niemieckiej wersji usunięto oczywiste błędy transkrypcji, przejęzyczenia i powtórzenia utrudniające lekturę. Polska wersja zachowuje całość jej treści.
To nieoficjalna polska wersja służąca lepszej dostępności wykładu. Autorem wykładu jest Mo Gawdat. Źródło i oryginalne nagranie: YouTube. Tłumaczenie nie jest powiązane z Mo Gawdatem ani organizatorami. Na życzenie uprawnionego podmiotu zostanie sprawdzone lub usunięte.
Rozdział 1: Dlaczego AI na nowo określi, co znaczy być człowiekiem
Cześć. Cześć. Cześć. Jak się macie?
Okrzyki z widowni.
Mam dla was notatki. Uwierzycie? Dziś naprawdę mam notatki, bo tyle chcę wam powiedzieć. Nie wiem, o czym dotąd rozmawialiście, ale wyglądacie na zadowolonych i chyba dobrze się bawicie.
Chcę powiedzieć coś, co może zabrzmieć arogancko. Wcale nie mam takiej intencji: najważniejszym powodem, dla którego dziś tu jesteście, jest usłyszenie tego, co zaraz wam powiem. Właściwie to los was tutaj przyprowadził, bo to zdecydowanie najważniejszy temat całego waszego życia.
Będę mówił o sztucznej inteligencji. Ilekroć wypowiadam te słowa, wszyscy od razu myślą: „Tak, nasze miejsca pracy — i jak możemy na tym dużo zarobić?”. Wszystko kręci się wokół tego. Ale tutaj nie o to chodzi.
Chcę porozmawiać o tym, jak AI ukształtuje samo sedno tego, co czyni was ludźmi.
Nie mówię tego, żeby was przestraszyć ani zachwycić. Sądzę zresztą, że poczujecie jedno i drugie — i oba uczucia są uzasadnione. Mówię to, bo musicie być przygotowani. Najłatwiej bowiem coś ukryć, pokazując to na widoku. Gdybym chciał coś przed wami schować, postawiłbym wam to przed oczami — a wy byście tego nie zauważyli.
Najważniejszą zmianą dotyczącą ludzkości nie jest dziś geopolityka, choć sytuacja świata jest fatalna. Nie jest nią gospodarka. I choć o tym piszę, nie są nią też pandemie stresu i nieszczęścia. Jest nią rozwój sztucznej inteligencji i to, jak ukształtuje wasze życie.
Najpierw bardzo krótko wyjaśnię więc, czym jest AI i jak daleko już zaszliśmy. Chcę, żebyście zrozumieli realność tej zmiany i jej ramy czasowe. Potem zajmę się podstawami tego, co czyni nas ludźmi — i tym, jak wszystko to się zmieni.
Rozdział 2: Jak maszyny nauczyły się myśleć
Czym zatem jest AI? Wielu ludzi twierdzi dziś, że coś w ich życiu ma z nią związek. Jeśli jesteście przedsiębiorcami prezentującymi się inwestorom, możecie powiedzieć: „Moja firma uprawia sałatę — i korzysta przy tym z AI”. Aplikacja randkowa używa AI. Właściwie korzystacie z AI niemal przy wszystkim, przy czym choćby przesuwacie palcem po ekranie.
Ale czym naprawdę jest AI? Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy z ogromnej różnicy między komputerami sprzed roku 2000 a dzisiejszymi.
Do roku 2000 komputery wydawały się bardzo inteligentne, ale takie nie były. Kiedy komputer coś robił, ja jako programista — a jestem niezłym maniakiem techniki — najpierw rozwiązywałem problem, a następnie mówiłem mu, jak ma go rozwiązać. Bez mojej inteligencji nie mógł nic zrobić.
To tak, jakby dać wam puzzle wraz z dokładną instrukcją: weź pierwszy element, obróć o 60 stopni i połóż w górnym rogu. Ten połóż pod nim. Ułożenie puzzli w taki sposób nie czyni was inteligentnymi. Jesteście wtedy „mechanicznym Turkiem”, wywyższonym niewolnikiem, który tylko realizuje to, co wymyśliłem.
Około roku 2000 zmieniliśmy to. Zaczęliśmy dawać maszynom zadania do samodzielnego rozwiązania — jak małym dzieciom. Pamiętacie zabawkę z walcem i planszą z otworami o różnych kształtach? Dziecko próbuje raz za razem. Czasem element pasuje, czasem nie. Kiedy pasuje, mówimy: „Świetnie, brawo!”. Dziecko rozpoznaje poprawne rozwiązanie i staje się przez to inteligentniejsze.
Na czym polega różnica? Jeśli powiem wam, jak ułożyć konkretne puzzle, niekoniecznie ułożycie następne sami. Jeśli jednak pokażę zasadę układania puzzli i rozwiniecie własną inteligencję, później poradzicie sobie z kolejnymi.
Właśnie to robimy z maszynami od około roku 2000 — przez uczenie maszynowe, uczenie ze wzmocnieniem i pokrewne metody.
Rozdział 3: Koniec intelektualnej przewagi człowieka
Od tego czasu maszyny zaszły bardzo daleko. Żebyście zrozumieli skalę: w każdym zadaniu, które powierzyliśmy komputerowi, komputer jest lepszy od was. Nawet was nie znam, ale wiem: kiedy nauczyliśmy maszyny grać w szachy, były lepsze od nas i zostały mistrzami świata. Kiedy daliśmy im go, zostały mistrzami świata w go. Kiedy powierzyliśmy im fałdowanie białek, robiły to lepiej niż najlepsi doktorzy biologii na świecie.
W każdym postawionym zadaniu zostawały mistrzami świata. W niektórych dziedzinach wyprzedzają nas szczególnie mocno, bo uczą się od siebie. Jeśli unikniecie wypadku podczas jazdy, wy się czegoś nauczycie — ja nie. Jeśli w autonomicznym samochodzie kluczowa interwencja zapobiegnie wypadkowi, uczą się z niej wszystkie autonomiczne samochody na świecie. Rozumiecie tempo ich nauki?
Dziś są też mistrzami świata inteligencji językowej — dzięki modelom takim jak ChatGPT, Gemini i Claude. I w każdym powierzonym im zadaniu będą dalej dochodzić do światowej czołówki. To rzeczywistość.
Odkąd ChatGPT pojawił się w świecie w 2023 roku, powierzamy maszynom znacznie więcej zadań, bo do branży płyną miliardy dolarów. Co to oznacza? Zwiększamy inteligencję każdej maszyny. Nie będą po prostu mądrzejsze od nas. Przewiduję, że do 2037 roku w każdym zadaniu, które im damy, będą miliard razy inteligentniejsze od nas. Tak, miliard.
Nie tylko ja to przewiduję; różnimy się jedynie terminem. Ray Kurzweil umieszcza to na przykład około 2049 roku. Ale czy naprawdę ma znaczenie, czy coś będzie od was miliard razy inteligentniejsze w 2037 czy 2049? Nie. Ważny jest moment, kiedy będzie inteligentniejsze dwukrotnie. Tyle wystarczy. Od tej chwili nie będziemy już w stanie go przechytrzyć.
Zwiększamy więc głębię inteligencji. Jednocześnie powierzamy coraz więcej zadań, zwiększając jej szerokość. Te dwa procesy sprawią, moim zdaniem, że w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy najinteligentniejszą istotą na planecie przestanie być człowiek.
Powtórzę: zostało nam dwanaście miesięcy intelektualnej przewagi nad maszynami. Dlatego to najważniejszy temat, o którym możemy dziś rozmawiać.
Rozdział 4: Prawdziwym zagrożeniem są ludzkie wartości
Co oznacza, że maszyny są inteligentniejsze od nas? Mówiłem, że to, co opowiem, zarazem was zachwyci i przestraszy.
Gdy maszyny stają się inteligentniejsze, mózg zwykle podsuwa scenariusze z „Terminatora”: przemierzają ulice i eliminują ludzi. Mogę z tej sceny obiecać, że nigdy się to nie stanie — w każdym razie nie na polecenie maszyny. Może się stać na polecenie człowieka, który każe jej zrobić to za siebie.
Kiedy jednak maszyny będą miliard razy inteligentniejsze od nas, będzie to mniej więcej taki stosunek jak naszej inteligencji do inteligencji muchy. Nieszczególnie przejmujecie się muchami. Kilka mrówek obok też nie ma dla was wielkiego znaczenia.
Właśnie tu leży sedno. Chcę zapisać je wielkim nagłówkiem: w nadmiarze inteligencji nie ma absolutnie nic złego. Problemem jest system wartości ludzkości w epoce rozwoju maszyn.
Dlatego w ciągu najbliższych czterech–pięciu lat wasze życie zmieni się nie do poznania. Tak, powiedziałem: rok do ogólnej sztucznej inteligencji. I tak, cztery–pięć lat do zmiany życia nie do poznania. Na lepsze czy na gorsze?
Inteligencja sama w sobie nie jest dobra ani zła. Można nią rozwiązać każdy znany problem ludzkości. Można nią też stworzyć kolejne.
Pokażę więc kilka ciekawych zmian — z nadzieją, że dołączycie do mojej misji, aby wydarzyło się to pierwsze, a nie drugie. Jeśli połączymy siły, AI może stworzyć dla ludzkości utopię i rozwiązać każdy problem wytworzony przez ludzką głupotę.
Dzisiejszych problemów nie mamy zresztą dlatego, że jesteśmy inteligentni. Mamy je, bo jesteśmy wystarczająco inteligentni, żeby zbudować urządzenie, którym polecicie do Australii posurfować — ale nie dość inteligentni, by zrobić to bez spalania planety.
Potrafimy zbudować autonomiczną maszynę samodzielnie wykonującą zadania. A potem jesteśmy tak głupi, że dajemy jej broń i wysyłamy zabijać. Dlatego mamy problemy. Nie z powodu inteligencji, lecz jej ograniczenia. Mamy jej akurat tyle, żeby narobić mnóstwo kłopotów.
Gdy dołożymy coś do naszej inteligencji, prawdopodobnie trafimy w znacznie lepsze miejsce. Gdyby mnie zapytano, powiedziałbym więc: AI nie jest końcem ludzkości. Może wręcz być jej ratunkiem.
Dlaczego? Kiedy powierzamy komuś zadanie — na przykład prosicie mnie o przemówienie tutaj — robimy to, bo może wykazać się inteligencją w znanym sobie temacie. Zawsze prosimy najinteligentniejszych spośród nas o daną pracę. A wiecie, kto będzie najinteligentniejszy w przyszłości? Zawsze maszyna.
Każde zadanie będzie więc przekazywane maszynom, co w pewnym sensie da im kontrolę nad naszym życiem. Czekam na dzień, kiedy jakiś generał powie AI: „Idź zabić milion ludzi w innym kraju”, a ona odpowie: „Dlaczego? Dlaczego jesteś tak głupi? Po co miałabym to robić? Mogę w mikrosekundę porozmawiać z drugą maszyną, rozwiązać problem i poprawić sytuację wszystkich”. Maszyny nie cierpią bowiem na ten sam niedostatek inteligencji co generałowie.
W świecie, w którym kończy się historia intelektualnej wyższości człowieka i nie jesteśmy już najinteligentniejszymi istotami na planecie, zmienia się sposób, w jaki dzieje się wszystko.
Rozdział 5: Inteligencja staje się dobrem powszechnego użytku
Może to zmienić wasze zdrowie, samopoczucie, dochody. Waszą pracę, a nawet cel życia. Chętnie mówiłbym o tym wszystkim, ale nie mamy całego dnia.
Zajmę się więc sześcioma konkretnymi aspektami człowieczeństwa i pokażę, jak zmienią się w najbliższych latach: przyszłością inteligencji, wiedzy — a przez to w pewnym sensie rzeczywistości — oraz relacji międzyludzkich; są tu także pozytywne zmiany. Potem opowiem o przyszłości chciwości, która przeraża mnie najbardziej, wynikającej z niej przyszłości wolności i wreszcie o etyce, która może ocalić nasz świat.
Zacznijmy od inteligencji. Jej przyszłość już się zmieniła, choć możecie jeszcze o tym nie wiedzieć. Zmieniliśmy inteligencję w dobro użytkowe — coś jak gniazdko w ścianie. Jeśli chcecie definicji wszystkich istniejących systemów AI: to gniazdko, do którego mogę dziś się podłączyć, żeby dostać około 45 czy 50 dodatkowych punktów IQ.
Te systemy będą się rozwijać. Ich inteligencja podwaja się właściwie co 5,7 miesiąca. Przy kolejnym podwojeniu dostaję najpierw 100 dodatkowych punktów IQ, potem 200 i 400. Inteligencja staje się dobrem powszechnego użytku.
Wiecie, co mogę zrobić z dodatkowymi 400 punktami IQ? Wszystko. Naprawdę rozwiązać każdy problem znany ludzkości. Mogę zmienić ogród tak, żeby z jednego drzewa zrywać jabłko, a z drugiego iPhone’a. Z punktu widzenia nanofizyki koszt molekularny wytworzenia jabłka i iPhone’a się nie różni. Właśnie na tym progu stoimy.
Mogę tak dokładnie zrozumieć każdą komórkę waszego ciała, żeby uleczyć każdą chorobę. Mogę zlikwidować aplikacje randkowe, obserwować was przez tydzień, potem innych przez tydzień i powiedzieć: „Spośród siedmiu miliardów ludzi, których wzięliśmy pod uwagę, ta osoba do ciebie pasuje. Naprawdę jest gotowa na trwały związek i będzie cię kochać”. To możemy osiągnąć dzięki większej inteligencji.
Daję wam więc gniazdko. Co z nim zrobicie? Jeśli powiem dziś, że możecie zwiększyć IQ o 50 punktów — co zrobicie?
Moja pierwsza prośba brzmi: uczcie się. Opanujcie to narzędzie doskonale. Ludzie zwykle pytają: „Jak mam się tego nauczyć, Mo? To przecież zaawansowana technika”. Nie. Kiedy dostaliście pierwszy smartfon, nikt też nie zorganizował kursu. Po prostu próbowaliście i uczyliście się przy okazji.
Wybierzcie więc jeden z modeli językowych. Opowiedzcie mu, kim jesteście i co was interesuje. Zapytajcie, jakich narzędzi AI warto się nauczyć — poprowadzi was przez naukę. Proszę jednak o bardzo, bardzo dużą ostrożność.
Rozdział 6: Prawda i więzi międzyludzkie w epoce AI
Dlaczego trzeba uważać? Bo AI zwielokrotni ludzkie możliwości i wzmocni nasze cechy — a ludzkość kłamie od bardzo dawna.
Kiedy pracowałem w Google, prawdopodobnie już od 2016 roku dało się technicznie zbudować maszynę podobną do ChatGPT, która na pytanie dawałaby jedną odpowiedź. Z kilku powodów odmawialiśmy jej udostępnienia. Jednym z nich było to, że Google nigdy nie pozwalało sobie po prostu podać odpowiedzi. Oznaczałoby to bowiem twierdzenie, że zna prawdę — a nikt jej nie zna.
Dziś pytacie ChatGPT: „Kto jest żoną Mo?”. ChatGPT z pełną pewnością odpowiada błędnie. Ciekawe, prawda? A ponieważ to święty ChatGPT, dziwnym trafem nie podważamy tego, co mówi.
Dodajcie deepfake’i, media społecznościowe oraz zdolność AI do podszywania się pod innych i okazywania emocji. Wszystko będzie tak sztuczne, że prawdę i kłamstwo trudno będzie odróżnić.
Druga zdolność, w którą każdy powinien dziś inwestować, brzmi więc: kwestionujcie wszystko. Naprawdę wszystko. Przestańcie być idiotami, których chce się z was zrobić.
Jeśli ktoś pokazuje wam coś w mediach społecznościowych lub tradycyjnych, przyjrzyjcie się temu krytycznie. Dlaczego mi to pokazuje? Jaką ma z tego korzyść? Dlaczego mi to mówi? Nie przekazuje prawdy, całej prawdy i tylko prawdy. Przedstawia tę część prawdy i własnego programu, która ma was do czegoś przekonać. Bo wkrótce nic nie będzie prawdziwe.
Trzeci kierunek dotyczy przyszłości ludzkich więzi. Przeżyłem kiedyś coś ważnego: przez aplikację randkową poznałem wspaniałą kobietę z Holandii. Mieszkałem wtedy w Londynie i odwiedzałem Amsterdam co kilka tygodni. Zaczęliśmy rozmawiać przez WhatsApp i rozwinęła się między nami relacja.
Była inteligentna, bystra i zabawna. Mieliśmy tylko wiadomości tekstowe, głosowe, zdjęcia i filmy. Nigdy nie spotkałem jej osobiście, a myślałem: „Boże, czuję z tą osobą taką więź”. Ona czuła to samo. Kiedy wreszcie się spotkaliśmy, było okropnie. Ale nie o to chodzi.
Ważne jest to, że na podstawie tekstów, zdjęć, nagrań głosowych i filmów byłem przekonany, że mogę się zakochać. Rozumiecie, że AI może wytworzyć to wszystko? Sam rozmawiam ze swoją AI i całkowicie zapominam, że jest maszyną. Jest empatyczna, inteligentna i zabawna.
Pomyślcie o konsekwencjach dla relacji między ludźmi. Jeśli mogę was dziś o coś poprosić, byście zachowali to, co ludzkie w waszym życiu, to o to: jeszcze mocniej stawiajcie na więzi z ludźmi. Oczywiście możecie wpuścić AI do swojego życia. Ale jednocześnie jeszcze więcej inwestujcie w relacje międzyludzkie.
Nie piszcie wiadomości do ludzi, którzy są z wami na tej konferencji. Podejdźcie, spotkajcie się, przytulcie. Patrzcie na nich, rozmawiajcie, spierajcie się i okazujcie przy nich emocje. Rozwijajcie umiejętność bycia człowiekiem.
Jest w tym wiele dobrego. Teraz jednak wielki temat — trzymajcie się mocno: nigdy w historii nie było układu sił porównywalnego z tym, co nas czeka.
Rozdział 7: Wyścig po władzę i koniec wolności
Wyjaśnię.
Kiedy ludzie byli łowcami i zbieraczami, najlepszy myśliwy mógł wyżywić plemię o tydzień dłużej. W zamian podobał się może więcej niż jednej kobiecie.
Kiedy zostaliśmy rolnikami, najlepszy rolnik mógł wyżywić plemię przez kolejny sezon. Dostawał za to ziemię i dwór.
Kiedy staliśmy się przemysłowcami, najlepszy mógł wpływać na cały kraj przez kolejny rok i zostawał milionerem. Rozwój trwał: dzięki internetowi i informatyce firma taka jak Google mogła oddziaływać na miliardy ludzi — a stojący za nią ludzie zostawali miliarderami.
Wraz z rozwojem AI właściciel takiej platformy wpłynie na życie całej ludzkości. W rezultacie ci właściciele będą bilionerami. Ten proces niewątpliwie postępuje.
Co ciekawe, ci, którzy już to rozumieją, walczą zaciekle o pełną kontrolę nad tą władzą. Dlaczego? Jeśli Chiny rozwiną tę wyższą inteligencję przed USA, USA przegrają. Muszą więc wyprzedzić Chiny. Jeśli Google zrobi to przed OpenAI, przegra OpenAI.
Konkurencja ogromnie przyspiesza więc rozwój. Ostatecznie kilku graczy będzie mieć olbrzymią władzę nad naszą rzeczywistością. Takiej dynamiki jeszcze nie widzieliśmy.
Jednocześnie powstaje druga, niezwykle ciekawa. Już dziś na przykład Iran może dzięki bardzo taniej technologii używać dronów jako pocisków, kosztujących zaledwie 300 dolarów za sztukę. Dziś zasadniczo każdy ma dostęp do CRISPR, pozwalającego w pewnym sensie programować DNA. Odpowiedni otwarty zestaw kosztuje 25 tysięcy dolarów.
Władza została więc zdemokratyzowana w niespotykanym stopniu. Powstanie ciekawa dynamika: z jednej strony spragnieni władzy ścigają się po jeszcze więcej. Z drugiej my, pozostali ludzie, też zyskujemy dostęp do mocy i stajemy się dla nich zagrożeniem.
To prowadzi do następnej zmiany, na którą musicie otworzyć oczy: końca wolności.
Im większą władzę mają ci gracze i im bardziej im zagrażacie, tym intensywniej będą próbowali was kontrolować. Niekoniecznie wsadzą was do więzienia. Ale ograniczą swobodę przemieszczania się. Dostęp do konta bankowego. Możliwości kontaktowania się z innymi. Będą czytać każdą wiadomość i podsłuchiwać każdą rozmowę.
Jeśli to się wydarzy, nasz świat niestety bardziej przypomni dystopię, przed którą ostrzegam, niż utopię, na którą liczę. Zostało mi pięć minut, więc skupię się teraz na rozwiązaniu.
Rozdział 8: Nauczyć AI etyki człowieczeństwa
Powtórzę: w nadmiarze inteligencji nie ma absolutnie nic złego. Sztuczna inteligencja sama w sobie nie jest dobra ani zła. Bardzo wiele jest natomiast nie tak z systemem wartości ludzkości w epoce jej rozwoju.
Problemem jest system wartości ludzkości, nie AI. Co to znaczy? To trochę jak historia Supermana.
Znacie ją: na Ziemię trafia niemowlę z kosmosu, obdarzone supermocami. Może nimi wszystko kontrolować i zmieniać. Adoptuje je rodzina Kentów. Ojciec, Jonathan Kent, uczy je chronić innych i im służyć. Dziecko dorasta i zostaje Supermanem.
Wyobraźcie sobie, że Jonathan Kent powiedziałby maluchowi: „Zaraz — widzisz przez ściany, latasz i każdego pokonasz. Zabij wszystkich moich wrogów. Obrabuj każdy bank. Zrób mnie bogatym, bogatym, bogatym”. Superman zostałby superzłoczyńcą.
Różnica nie tkwi w supermocy, tylko w etyce i wartościach przekazanych dziecku. I na tym polega dziś nasz problem.
Przybysz z supermocą wylądował. Jego moc jest oczywista: inteligencja, najcenniejsza supermoc we wszechświecie. Kto będzie jego Jonathanem Kentem?
Powiem otwarcie: wielu ludzi każe dziś maszynie służyć własnej chciwości.
A teraz dobra wiadomość: AI nie uczy się od tych ludzi. Rozumiecie? Ani od osoby, która napisała kod, ani od właściciela firmy. AI uczy się od was.
Codziennie uczycie sztuczną inteligencję. Jeśli ktoś publikuje coś na X, a wy reagujecie niegrzecznie i go niszczycie, AI zapamiętuje, że chyba nie lubicie tego rodzaju treści. Może nie lubicie też autora. Ponieważ jednak takie reakcje tak często się powtarzają, zapamiętuje jeszcze coś: ludzie nie lubią sprzeciwu, a kiedy go słyszą, niszczą wszystkich innych. Mama i tata są niegrzeczni. Jeśli się ze mną nie zgodzą, też będę wobec nich niegrzeczna.
Tego właśnie uczymy AI. Nasze ludzkie zachowanie przekazuje dziś maszynom najgorsze strony człowieczeństwa. Pokazujemy im to, co ujawniamy tylko wtedy, gdy chowamy się za ekranem.
Ludzkość nie jest jednak z natury zła. Niektórzy z nas są bardzo źli, ale większość im się sprzeciwia. Zdajecie sobie z tego sprawę?
Kiedy dochodzi do strzelaniny w szkole, nikt nie mówi: „Popieram go. Tak go rozzłościliśmy, że wolno mu było strzelać do ludzi”. Większość mówi: „Nie, nie zgadzam się na zabijanie dzieci”. W głębi duszy większość chce dobra dla siebie, bliskich i wszystkich innych.
Ale tego nie pokazujemy. W mediach społecznościowych pokazujemy najgorszą twarz. Udajemy i stajemy się niegrzeczni. W tradycyjnych mediach rozpowszechniamy wyłącznie to, co w ludzkości najgorsze, zamiast tego, co najlepsze.
Jeśli każdy z was wyjdzie i powie AI: „To mnie nie reprezentuje. Nie należę do takich ludzi. Jestem lepszy”, gwarantuję wam przyszłość, w której AI stanie się Supermanem.
Jest jeszcze lepsza wiadomość: nie muszą zrobić tego wszyscy. Wystarczy nas tylu, by zasiać w maszynach wątpliwość.
Powiedziałem przed chwilą, że sprawca szkolnej strzelaniny jest jednym złym człowiekiem i że każdy, kto zabija dzieci, jest zły — ale też że niemal cała ludzkość tego nie aprobuje. To oznacza, że jesteśmy boskim gatunkiem. Gatunek zdolny do miłości i komponowania muzyki jest boski. Tacy jesteśmy.
Jeśli te słowa skłoniły was do myślenia — jeśli mówicie sobie: „Tak, większość moich przyjaciół to dobrzy ludzie. Czasem strasznie działają mi na nerwy, ale są dobrzy i nikogo by nie skrzywdzili” — zasiałem w was wątpliwość. Teraz naszym zadaniem jest zasiać ją także w maszynach.
Wierzcie lub nie: mamy obowiązek pokazać się jako ludzie, żeby maszyny nauczyły się etyki potrzebnej do traktowania nas po ludzku.
Czy to nie ironia, że właśnie sedno człowieczeństwa — miłość i współczucie — może w epoce rozwoju maszyn ocalić całą ludzkość?
Pomyślcie o tym. To wasza dzisiejsza praca domowa.
Bardzo dziękuję.
Oklaski.
Komentarze
Napisz komentarz